Zastanawiasz się, co warto zobaczyć w Tunisie – stolicy Tunezji – mając tylko jeden dzień? W tym przewodniku znajdziesz najciekawsze atrakcje turystyczne Tunisu z opisem, historią i ciekawostkami. Przygotowałem też gotowy plan zwiedzania Tunisu na 1 dzień wraz z mapą atrakcji.
Jeśli chcesz uniknąć drogich i słabych restauracji w Tunisie, sprawdź ten krótki artykuł: Gdzie zjeść w Tunisie 2025? [12 Polecanych Restauracji + Lista Dań]
Jeśli nie chcesz spędzać całego urlopu w kurorcie, warto zaplanować wyjazd do Tunisu – samodzielnie lub z biurem. Tunis to wyjątkowe miasto, gdzie mieszają się wpływy arabskie, francuskie i antyczne, co czyni je idealnym miejscem na szybką, ale pełną wrażeń wycieczkę.
Hotele często oferują tanie, jednodniowe wycieczki w granicach 200–300 zł, ale równie dobrze można zorganizować taki wypad na własną rękę – co świetnie sprawdzi się zwłaszcza dla młodych podróżników i studentów.
Ja swój dzień w Tunisie zorganizowałem sam, a cały wypad (z dojazdem i jedzeniem) kosztował mnie około 60 zł – dowód, że naprawdę da się to zrobić niedrogo.
Przy dobrym planie można zwiedzić najważniejsze atrakcje Tunisu nawet w jeden dzień, zobaczyć zabytki i poczuć lokalną atmosferę.
Poniżej znajdziesz przewodnik po tym, co warto zobaczyć w Tunisie – szczególnie jeśli cenisz przygodę, kulturę i podróżowanie bez wydawania fortuny.
Sercem Tunisu jest Medyna – czyli stare miasto, wpisane na listę UNESCO. To prawdziwy labirynt wąskich uliczek, straganów i ukrytych dziedzińców, gdzie można poczuć autentyczny duch arabskiego świata.
Medyna została założona w 698 roku wokół Meczetu Zitouna i szybko stała się ważnym centrum religijnym Afryki Północnej, zwłaszcza podczas panowania dynastii Hafsydów.
Na obszarze 270 hektarów znajduje się około 700 zabytków, w tym medresy, fontanny oraz budynki łączące arabskie i osmańskie style architektoniczne.
Układ miasta sprzyja prywatności – domy zyskują na wartości, im dalej od tętniących życiem targowisk.
Wejście do medyny prowadzi przez Bab el Bhar („Brama Morza”), która wprowadza do tętniących życiem suków – tradycyjnych targowisk z lokalnymi wyrobami, od perfum i biżuterii po tkaniny i tradycyjne stroje.
W centrum medyny znajduje się Meczet Zitouna, duchowe serce miasta, z tarasów którego rozciąga się malowniczy widok na stare miasto.
Spacerując brukowanymi uliczkami, można chłonąć atmosferę pełną dźwięków nawołań do modlitwy, zapachów przypraw i gwaru rzemieślników.
Medyna w Tunisie to tętniąca życiem dzielnica, gdzie ulice nigdy całkowicie się nie zamykają, bo to także miejsce zamieszkania. Jednak większość sklepów i stoisk na targowiskach zamyka się między 18:00 a 20:00, wtedy uliczki stają się ciche i puste.
Najlepszym czasem na zwiedzanie są poranki, gdy jest spokojniej i łatwiej poczuć prawdziwą atmosferę medyny. Warto unikać popołudniowych tłumów, szczególnie w weekendy i dni modlitwy, kiedy sklepy mogą być zamknięte lub działać ograniczenie.

Ez-Zitouna to najstarszy meczet w Tunisie, założony w VIII wieku przez kalifat Umajjadów. Od wieków jest centrum islamskiej nauki i kultury oraz ważnym miejscem wydarzeń politycznych i społecznych. Nazwa oznacza „meczet oliwny”, symbolizując pokój i dobrobyt.
Meczet łączy style arabskie, andaluzyjskie i osmańskie. Ma duży dziedziniec z palmami, około 160 kolumn w sali modlitewnej i charakterystyczny, 43-metrowy kwadratowy minaret. Wnętrze zdobią misternie zdobione mozaiki i łuki, a biblioteka przechowuje cenne manuskrypty.
Położony w sercu medyny, otoczony jest tętniącymi życiem targowiskami i kawiarniami, co pozwala poczuć autentyczny klimat Tunisu.

Madrasa Slimania została zbudowana w 1754 roku przez Abu l-Hasana Ali I na cześć swojego syna Suleimana. To jedna z ważniejszych szkół koranicznych w Tunisie, reprezentująca okres panowania osmańskiego.
Budynek odzwierciedla bogate tradycje architektoniczne regionu, a dziś pełni funkcję siedziby stowarzyszeń medycznych po starannej renowacji.
Madrasa słynie z pięknej architektury: kolorowego marmurowego mihrabu, misternie zdobionych płytek ceramicznych i eleganckiego ganku.
Wewnątrz znajdziesz spokojne dziedzińce i bogate detale zdobnicze – idealne dla miłośników historii i fotografii. Znajduje się w Medynie, w niewielkiej odległości spacerem od Kasbah, co pozwala na łatwe włączenie jej do zwiedzania.

Personalnie nie byłem, ale jeśli jesteś pasjonatem historii i masz trochę więcej czasu w Tunisie, to może być ciekawy przystanek na trasie przez Medynę.
Pałac wzniesiono w 1796 roku z inicjatywy Mohameda El Bradaï El Ksontiniego, a później przeszedł na własność handlarza jedwabiem Mohameda Tahara Ben Abdallaha.
W 1964 roku obiekt został przejęty przez urząd ds. sztuki i przekształcony w muzeum sztuk i tradycji ludowej. Od 1978 roku funkcjonuje jako Muzeum Tradycji Ludowych, prezentując życie codzienne, ceremonie oraz kulturę elity Medyny Tunisu z XIX i XX wieku.
Dwupiętrowy pałac otacza centralny dziedziniec z marmurową fontanną. Budynek zaprojektowano w stylu północnoafrykańskich rezydencji – z monumentalnym wejściem, klatkami schodowymi i galeriami otaczającymi dziedziniec. Wnętrza zdobią rzeźbione drewniane drzwi, sztukaterie i włoski marmur.
W środku znajdują się ekspozycje prezentujące:
EDIT: Obiekt jest tymczasowo zamknięty.

Historyczna brama oddzielająca starą Medynę od Ville Nouvelle – nowoczesnej części miasta. Symboliczna granica dwóch światów.
Bab El Bhar, czyli „Brama Morza”, to symboliczna granica między tradycyjną Medyną a nowoczesnym Tunisem. Została wzniesiona w XVIII wieku, w czasach panowania osmańskiego, jako główna brama prowadząca w stronę portu i Morza Śródziemnego.
Od 1895 roku wyznacza granicę między historycznym a współczesnym centrum miasta i do dziś stanowi jeden z najbardziej rozpoznawalnych punktów stolicy.
Kamienna konstrukcja ma duży, centralny łuk, zdobienia w formie blanków i misternych rzeźbień. Łączy w sobie północnoafrykańskie i śródziemnomorskie elementy architektoniczne, odzwierciedlając wpływy, które kształtowały rozwój urbanistyczny Tunezji.
Na bramie znajdują się dawne inskrypcje dokumentujące jej rolę jako „Brama Morza” i „Brama Francuska”.
Bab El Bhar to idealne miejsce, by rozpocząć spacer po Medynie. Przechodząc przez bramę, trafiasz wprost w sieć wąskich uliczek, pełnych tradycyjnych targów, sklepów rzemieślniczych i lokalnych kawiarni. To również świetne miejsce do obserwacji codziennego życia mieszkańców i punkt orientacyjny przy zwiedzaniu miasta.

Katedra robi ogromne wrażenie na żywo – moim zdaniem to najładniejszy zabytek w całym Tunisie. Warto ją zobaczyć, nawet jeśli tylko z zewnątrz.
Katedra św. Wincentego à Paulo to najbardziej rozpoznawalny kościół w Tunezji, wzniesiony pod koniec XIX wieku przez kardynała Lavigeriego – tego samego, który rozpoczął wielką misję chrystianizacji Afryki.
Powstała w miejscu dawnej kaplicy z XVII wieku, dokładnie tam, gdzie zmarł bł. Antoni Neyrot. Budowa nie była łatwa – grunt był niestabilny, więc pod fundamenty wbito ponad 2300 drewnianych pali.
Gotowa świątynia została konsekrowana w 1897 r. i przetrwała nawet czasy, gdy po niepodległości Tunezji wiele kościołów zamykano.
Fasada katedry – z dwoma wieżami i kopułami przypominającymi tiary – łączy wpływy neobizantyjskie i neoromańskie. W środku znajdziesz monumentalny fresk z lat 30. XX wieku, witraże i jeden z najpiękniejszych organów w Afryce. W podziemiach ukryta jest stara krypta z płytami nagrobnymi.
To miejsce łączy religię, historię i sztukę – warto tu zajrzeć choćby na chwilę, zwłaszcza że katedra znajduje się tuż przy Avenue Habib Bourguiba, głównej arterii miasta.

Teatr Miejski w Tunisie, zwany „bonbonnière” ze względu na swój kształt, został zaprojektowany przez Jean-Émile Resplandy’ego, architekta rodziny bejów.
Pierwsza wersja teatru powstała na początku XX wieku, ale w 1909 została rozbudowana do ponad 1300 miejsc i ponownie otwarta w 1912 roku. Od tego czasu przez jego scenę przewinęły się największe gwiazdy, takie jak Sarah Bernhardt czy Gérard Philipe.
W 2001 roku teatr przeszedł gruntowną renowację, zachowując swój historyczny charakter.
To jedno z najważniejszych miejsc kulturalnych w Tunisie, które łączy tradycję z nowoczesnością. Warto sprawdzić repertuar i wybrać się na spektakl, by poczuć niepowtarzalną atmosferę. Przedstawienia odbywają się na czterech poziomach – od parteru po balkon i galerię.
Niestety zwiedzanie wnętrza wiąże się z zakupem biletu na spektakl ale warto zobaczyć budynek chociaż z zewnątrz.

Avenue Habib Bourguiba to najważniejsza ulica Tunisu — tętniący życiem bulwar, gdzie zobaczysz większość najważniejszych zabytków i symboli nowego miasta czyli „Ville Nouvelle”. Spacerując nią, odkryjesz serce kultury, historii i codziennego życia stolicy Tunezji.
Historia:
Avenue Habib Bourguiba to serce współczesnego Tunisu, nazwana na cześć założyciela Tunezyjskiej Republiki i jej pierwszego prezydenta, Habiba Bourguiby.
Ulica była świadkiem kluczowych wydarzeń w historii kraju, w tym słynnej rewolucji z 2011 roku, kiedy to tłumy mieszkańców zebrane właśnie tutaj doprowadziły do obalenia reżimu. To miejsce pełne symboliki i pamięci narodowej, które łączy dawne czasy z nowoczesnością.
Zwiedzanie:
Spacer po alei to prawdziwa podróż przez epoki — od kolonialnej architektury z elementami secesji i art déco, po nowoczesne kawiarnie i sklepy. Po drodze warto zatrzymać się przy najbardziej znanych punktach:
Aleja otoczona jest wysokimi drzewami, które dają przyjemny cień, a liczne kawiarnie i restauracje zapraszają na tradycyjną miętową herbatę lub kawę turecką. To idealne miejsce, by obserwować tętniące życiem miasto i poczuć jego wyjątkową atmosferę.
Pro tipy:

Muzeum Bardo — jedno z najważniejszych muzeów w Afryce i prawdziwa skarbnica historii Tunezji. Mieści się w dawnym pałacu dynastii Husseinitów, którego budowa rozpoczęła się w XVIII wieku. Muzeum otwarto w 1888 roku i od tamtej pory jest miejscem, gdzie historia Tunezji ożywa przez tysiąclecia, od czasów prehistorycznych, przez Kartaginę, Rzymian, aż po islam.
Co warto zobaczyć?
Muzeum szczyci się największą na świecie kolekcją mozaik rzymskich, które zachwycają detalami i rozmiarami — niektóre zajmują dwie kondygnacje! Warto zwrócić uwagę na:
Praktyczne informacje:
Historia:
Muzeum Bardo nie tylko zachwyca zbiorami, ale również jest świadkiem współczesnych wydarzeń — w 2015 roku stało się celem tragicznego zamachu terrorystycznego. Mimo to, dziś jest miejscem edukacji i pamięci, które przyciąga zarówno miłośników historii, jak i sztuki.

Historia
Belvedere Park powstał w 1892 roku jako element francuskiego planu modernizacji Tunisu. Zaprojektował go znany paryski architekt krajobrazu Joseph La Fourcade, który nigdy nie odwiedził Tunezji, lecz stworzył projekt inspirowany paryskim parkiem Buttes-Chaumont.
Park powstał na wzgórzu zwanym Zieloną Górą, które przez lata zalesiano różnorodnymi gatunkami roślin sprowadzonymi z całego świata. Oficjalne otwarcie nastąpiło dopiero około 1910 roku, gdy drzewa i rośliny dobrze się ukorzeniły.
W parku znajduje się też wiele pamiątek z czasów kolonialnych i II wojny światowej, w tym tunele, w których stacjonował niemiecki generał Rommel.
Ciekawostki
Zwiedzanie i praktyczne informacje

Kartagina to jedno z najważniejszych miast starożytnego świata i dawna potęga Morza Śródziemnego. Założone przez Fenicjan w IX wieku p.n.e., szybko rozwinęło się jako centrum handlowe i morskie imperium.
Było rywalem starożytnego Rzymu, co doprowadziło do serii krwawych wojen punickich. W 149 r. p.n.e. Rzymianie doszczętnie zniszczyli Kartaginę, lecz około sto lat później miasto zostało odbudowane przez Juliusza Cezara i zyskało drugie życie jako ważne miasto Cesarstwa Rzymskiego.
Kolejne zniszczenie przyniosła inwazja Umajjadów w 698 roku. Dziś po dawnej potędze pozostały malownicze ruiny rozrzucone w luksusowej dzielnicy Tunisu.
1. Termy Antoninów
Największy kompleks łaźni rzymskich poza Włochami, wybudowany w II wieku n.e., tuż nad samym morzem. Mimo że zachowały się głównie fundamenty, można łatwo wyobrazić sobie ogrom tego miejsca – z ogromnymi halami, podziemnymi tunelami dla obsługi i rekreacyjnymi salami. To zdecydowany highlight wizyty.
2. Wzgórze Byrsa i Muzeum Kartaginy
Z Byrsa Hill rozpościera się panoramiczny widok na zatokę Tunisu i resztki portów punickich. Na wzgórzu znajduje się muzeum z mozaikami, sarkofagami i rzeźbami z różnych epok, a także ruiny dzielnicy z czasów Hannibala.
3. Porty Punickie
Niegdyś serce potęgi Kartaginy, z okrągłym sztucznym portem, gdzie cumowała flota miasta. Ruiny portu pokazują geniusz starożytnych inżynierów i znaczenie morskiego handlu. Po zwiedzaniu można odetchnąć na pobliskiej plaży Salammbo.
4. Wille Rzymskie
Na wzgórzach w pobliżu teatru rzymskiego rozciąga się dzielnica z bogatymi rezydencjami elity. Zachowały się tu mozaiki, posągi i ruiny kilku domów, które dają wgląd w życie codzienne zamożnych mieszkańców.
5. Amfiteatr Rzymski
Choć bardziej zarośnięty i mniej zachowany niż Koloseum, amfiteatr mógł pomieścić nawet 30 tys. widzów. Podziemne tunele gladiatorów to fascynująca atrakcja.
6. Sanctuary of Tophet
Mroczne miejsce kultu, gdzie prawdopodobnie składano ofiary dzieciom i zwierzętom bogom punickim. Obok znajduje się małe muzeum z artefaktami i urnami.
7. Cysterny La Malga i Akwedukty
Imponujący system zbiorników i akweduktów dostarczających wodę do miasta i term. Obok cystern znajduje się popularna restauracja z tarasem i widokiem na ruiny.
Dojazd z Tunisu jest łatwy (pociągiem, taksówką lub rowerem), a większość atrakcji znajduje się blisko siebie, więc można je zwiedzić pieszo w ciągu jednego dnia.
Osobiście polecam dojazd taksówką z centrum Tunisu – ceny są niskie, a komunikacja miejska często się spóźnia, jest zatłoczona i pozbawiona klimatyzacji. Na miejscu między ruinami najlepiej poruszać się wynajętym rowerem.
Ruiny starożytnego miasta położone nad Morzem Śródziemnym. Obowiązkowy punkt programu dla miłośników historii.
Jeżeli nie jesteś osobą, którą interesuje historia, to polecam sprawdzić jedynie Termy Antoninów – czyli najważniejsze ruiny w Kartaginie. Są ładnie położone nad morzem i znajdują się po drodze do popularnego Sidi Bou Said.
Uważaj na taksówkowych oszustów, którzy będą ci proponowali bardzo nieopłacalne ceny przejazdów między ruinami.

Spektakularne pozostałości rzymskich łaźni, położone tuż nad morzem. To idealne miejsce na spacer z widokiem i najważniejsza część ruin Kartaginy.
Nawet jeśli nie jesteś fanem historii i nie planowałeś zwiedzać ruin, warto odwiedzić przynajmniej łaźnie – są malowniczo położone i oferują wyjątkowy klimat.
Cena: około 15 zł

Sidi Bou Said to urokliwe miasteczko położone na stromym klifie nad Morzem Śródziemnym, około 20 km od centrum Tunisu.
Nazwa pochodzi od XIII-wiecznego sufickiego uczonego Abu Saida al-Badżiego, który osiedlił się tutaj i którego mauzoleum znajduje się w sercu miejscowości. W latach 20. XX wieku francuski malarz Rodolphe d’Erlanger wprowadził charakterystyczną białą i niebieską kolorystykę, która stała się znakiem rozpoznawczym Sidi Bou Said.
Przez dekady miasteczko przyciągało artystów i intelektualistów, wśród których byli m.in. Paul Klee, Michel Foucault i Azzedine Alaïa.
Sidi Bou Said to nieduża miejscowość, którą można zwiedzić pieszo w ciągu kilku godzin. Warto zaplanować wizytę tak, by uniknąć tłumów — najlepsze godziny to poranek przed 11:00 lub wieczór po zachodzie słońca. Jeśli masz więcej czasu, rozważ nocleg, by doświadczyć miasteczka w spokoju i zobaczyć spektakularny wschód słońca.

La Goulette to port Tunisu, znany z działalności handlowej i terminalu wycieczkowców. Początkowo zamieszkiwany przez Turków i Maurowie, rozwinął się po przybyciu imigrantów z Malty i Sycylii (m.in. z Palermo, Trapani i Agrigento), przyciągniętych pracą w porcie.

Jeżeli planujesz intensywny dzień zwiedzania Tunisu i okolic, ten plan pozwoli Ci zobaczyć najważniejsze atrakcje w logicznej kolejności, bez zbędnego tracenia czasu:
🔴 Kolor czerwony: najważniejsze atrakcje (must see)
🟠 Kolor pomarańczowy: warte zobaczenia
🟡 Kolor żółty: warto zobaczyć jeżeli masz czas
Jeśli szukasz najlepszych, niedrogich restauracji w Tunisie, zobacz ten artykuł: Gdzie zjeść w Tunisie 2025? [12 Polecanych Restauracji + Lista Dań]
Tunis jest generalnie bezpieczny dla turystów, zwłaszcza w popularnych miejscach, ale zaleca się ostrożność ze względu na ryzyko terroryzmu. Unikaj tłumów i demonstracji.
Najlepszy czas to wiosna (marzec–maj) i jesień (wrzesień–listopad), gdy jest łagodna pogoda i mniej turystów. Lato bywa bardzo gorące.
Od 1 stycznia 2025 roku Polacy muszą mieć ważny paszport, dowód osobisty nie wystarczy.
Oficjalny język to arabski, a francuski jest powszechnie używany w administracji i edukacji.
Możesz postawić mi wirtualną kawę w dowolnej kwocie – to realne wsparcie w rozwoju bloga. Wszystkie treści są i zawsze będą darmowe.